'Quote... unquote' is een liedcyclus van negen liederen voor mezzo-sopraan, fluit, klarinet, altviool, cello, twee slagwerkers (o.a. tabla en kraakdoos) en steelstring gitaar.
De cyclus is gebaseerd op een fenomeen uit de literatuur, waarbij in een roman, verhaal of toneelstuk door iemand een lied ten gehore wordt gebracht, veelal cursief gedrukt, als een soort muzikaal intermezzo zonder muziek. Vaak zijn het prachtige teksten die er om vragen tot klinken gebracht te worden.
Het was mij al vrij snel duidelijk dat de teksten uit verschillende taalgebieden moesten komen; vrijwel allemaal talen die ik (een beetje) spreek, of waar ik iets mee heb. Zo kon ik Franse, Duitse, Russische etc. liederen componeren, gestuurd door de klank en het ritme van de taal en mijn voorstelling van de bijbehorende muzieksoort. Overigens helemaal vanuit mijn eigen voorstellingsvermogen en zonder enige etno-musicologische pretentie.
Ik heb vrijwel alle liederen op de gitaar geschreven, een beetje zoals ik ook voor mijn band Emma Peel liedjes schrijf. Als er een schaal van 'kunst'-lied naar 'volks'-lied zou bestaan, zit 'Quote... unquote' over het algemeen dichter bij het laatste in zijn ruwe vorm (gitaar en stem) en dichter bij het eerste in de uitwerking en instrumentatie. Het gaat overigens om door de schrijvers zelf verzonnen liederen - niet om geciteerde, bestaande liederen. De teksten zijn van Shmuel-Yosef Agnon (het lied van de hond Balak), Georg Büchner, Miguel de Cervantes, Alfred Jarry (het lied van de toiletjuffrouw), Alexander Poesjkin (het lied van de ter dood veroordeelde), João Guimarães Rosa, Alberto Savinio (het lied van de zelfvoldane moordenaar), William Shakespeare en August Strindberg.
Klaas ten Holt